Ik ben niet mijn haar

Raar maar waar. Ik ben niet mijn haar. Al voelt het af en toe wel zo. De afgelopen dagen ben ik stilletjes bezig met een dubieus afscheidsproces van mijn haar. Dubieus, omdat door de hoofdhuidkoeling niet zeker is hoeveel haren ik nu precies ga kwijtraken. En ik dus ook niet zeker weet of ik er voor zal kiezen om al mijn haren eraf te halen.

Iedere keer als ik m’n haar borstel of m’n handen door m’n haar haal komen er lange haren mee. Lange, gezonde, glanzende haren. Af en toe zelfs in kleine plukjes. Het is eng.

Ik zou bijna tegen “mijn” kanker willen roepen: “Dit is iets tussen ons! Laat mijn onschuldige haren erbuiten, die hebben er niets mee te maken!”

Maar zo werkt het niet. Haaruitval is een bijwerking van de medicijnen die me beter moeten maken: de chemokuren. Chemokuren vernietigen snel delende cellen; een eigenschap die kankercellen hebben. Maar in dat proces worden ook andere, gezonde cellen vermoord, zoals de cellen die in de haarzakjes voor de haargroei zorgen.

Het is (opnieuw) voor een goed doel dus.

Maar leuk is het niet en ik heb ook wel moeite met de onzekerheid (raak ik m’n haar kwijt of niet). Ik zie het maar als uitstel van executie, dan kan het altijd meevallen.

Wat is haar nu ook eigenlijk? Zonder mijn haar ben ik nog steeds Jeanet, mezelf, mama van twee prachtige kindjes, vriendin van Stefan, heb ik nog steeds mijn levenservaring, de kennis die ik tijdens mijn werk en opleiding heb opgedaan… Het is maar uiterlijk…

Tegelijkertijd is mijn haar ook mijn vrouwelijkheid, geeft het me zelfvertrouwen, herkennen mijn jongetjes me aan mijn blonde lokken. Ik heb van mezelf vrij dun, stijl haar en dit heb ik maar al te vaak vervloekt in het verleden… Maar zonder ben ik kaal, bloot. Het ergste lijkt me dat mensen dan aan de buitenkant zien dat ik ziek ben. Verschrikkelijk. Dat wil ik helemaal niet!!

Gelukkig heb ik een heel mooi haarwerk gereserveerd en heb ik ook al wat mutsjes en sjaaltjes in huis. Dus als de tijd komt, dan is dat zo. Het lijkt me aan de ene kant ook wel een bevrijding: vanaf dan is “the only way up”!

Maar liever nu nog even mijn eigen bosje haar, zo lang als het gaat.

Liefs, JeanetIMG-20170629-WA0026[269]IMG_20170630_185207_101IMG_20170630_185223_649

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s