Alle berichten door Jeanet

Mijn naam is Jeanet, (net) 30 jaar. Mama van tweelingbroertjes Sam en Luca. Vriendin van Stefan, hun papa. Naast mama ben ik in het dagelijks leven dokter. Ik werk als basisarts op de spoedeisende hulp en ben net aangenomen voor de opleiding tot huisarts vanaf september. Mijn hele leven staat nu echter even op z’n kop door het bericht dat ik borstkanker blijk te hebben. Op deze blog schrijf ik over ons leven en wat mij bezig houdt.

Simpelweg pech

Simpelweg pech, dat is het. Dat is de reden dat ik op mijn dertigste (of eerder op m’n 29ste) levensjaar borstkanker heb gekregen.

Ik werd vanochtend gebeld door de geneticus en boven verwachting is ál het genetisch onderzoek al bekend. En er is niets uitgekomen. Helemaal niets!

IMG_20170703_195337_522

Ik ben blij. Voor de medici onder ons: het betekent dat ik niet erfelijk belast ben met een afwijking in het BRCA-gen, en ook niet in het Check-gen. Oók heb ik niet een hele enge zeldzame aandoening; het Li Fraumeni syndroom, waarbij je op jonge leeftijd al een heel hoog risico hebt op allerlei soorten tumoren. Fijn om te weten.

Lees verder Simpelweg pech

Advertenties

Ik ben niet mijn haar

Raar maar waar. Ik ben niet mijn haar. Al voelt het af en toe wel zo. De afgelopen dagen ben ik stilletjes bezig met een dubieus afscheidsproces van mijn haar. Dubieus, omdat door de hoofdhuidkoeling niet zeker is hoeveel haren ik nu precies ga kwijtraken. En ik dus ook niet zeker weet of ik er voor zal kiezen om al mijn haren eraf te halen.

Iedere keer als ik m’n haar borstel of m’n handen door m’n haar haal komen er lange haren mee. Lange, gezonde, glanzende haren. Af en toe zelfs in kleine plukjes. Het is eng.

Ik zou bijna tegen “mijn” kanker willen roepen: “Dit is iets tussen ons! Laat mijn onschuldige haren erbuiten, die hebben er niets mee te maken!”

Maar zo werkt het niet. Haaruitval is een bijwerking van de medicijnen die me beter moeten maken: de chemokuren. Chemokuren vernietigen snel delende cellen; een eigenschap die kankercellen hebben. Maar in dat proces worden ook andere, gezonde cellen vermoord, zoals de cellen die in de haarzakjes voor de haargroei zorgen.

Het is (opnieuw) voor een goed doel dus.

Lees verder Ik ben niet mijn haar

Alsof ik weer zwanger ben…

Ho, stop, geen zorgen, rustig maar… Dat ben ik echt, maar dan ook echt niet. Maar zo voelt het wel na de chemo.

Dezelfde vermoeidheid, dezelfde misselijkheid, neiging tot kokhalzen, minder trek in koffie en zoetigheid, meer trek in chips en andere snacks. Al voel ik me nu wel echt weer stukken beter en is het nu een soort zwangerschap-light in vergelijking met de eerste zware maanden van m’n tweelingzwangerschap. Toen kon ik de deur letterlijk niet uit kon zonder Emesafene zetpillen tegen het braken en voelde ik me constant alsof ik 3 nachten niet had geslapen. Ik leegde vanochtend onze prullenbak en merkte dat ik m’n adem inhield zodat ik geen kokhalsneiging zou krijgen; hetzelfde deed ik tijdens m’n zwangerschap en ik moest er wel om lachen. Nouja; dat was voor een “goed doel” en dat is het nu ook laten we maar zeggen.

funny

Lees verder Alsof ik weer zwanger ben…

Nog een lymfeklier

Hoi allemaal!

Ten eerste iedereen ontzettend bedankt voor alle lieve berichtjes die ik heb mogen ontvangen via de post, whatsapp, sms, facebook, instagram, m’n site, telefonisch of persoonlijk. Het is echt hartverwarmend, dankjulliewel, doet ons heel erg goed. Als ik een keer niet heb geantwoord, of laat van me laat horen, trek het je niet persoonlijk aan … Ik doe mijn best om alles zsm en persoonlijk te beantwoorden maar soms lukt dat niet. Doordat ik even moe ben ofzo, of (meestal) door een aandachttrekkende tweeling en ziekenhuisbezoeken.

Precies een week geleden nu, vorige week donderdag, heb ik mijn eerste chemokuur gehad. De eerste van een reeks van 4 AC-kuren. Wat was ik zenuwachtig vantevoren! De kuur op zich viel heel erg mee (2 infuuszakjes die in moeten lopen); ik denk dat het meer het “psychische” gedeelte was wat me zwaar viel. Je weet dat die geneesmiddelen je heel erg ziek (kunnen) gaan maken. Je weet dat de kans heel groot is dat je haar ervan uit gaat vallen. Ook voelt het dan wel heel erg echt als je de vloeistof (knalrode, in mijn geval) letterlijk van de infuuszak je aderen in ziet druppelen. Maar tegelijkertijd voelt het ook goed. Het gevecht is nu echt begonnen!

Lees verder Nog een lymfeklier

Slecht bericht op slecht bericht

(Nogmaals) welkom allemaal :). Ik ben al even berichtjes aan het schrijven op mijn blog, maar ik denk dat ik de link straks ga delen met jullie.

As we speak loopt mijn eerste chemokuur erin en zit ik met de zogenaamde “Icecap” op m’n hoofd (die Icecap zou haaruitval tegen moeten gaan)… Superspannend en niet leuk, maar het is voor een goed doel. Ik moet beter worden, de borstkanker moet weg!

Afgelopen dinsdag werd er een radioactief jodiumzaadje geplaatst in de tumor in m’n rechterborst en een clipje in de lymfeklier in m’n oksel (waar later ook een jodiumbronnetje in komt). Onverwacht kreeg ik daar te horen dat er uitgebreider geëchood ging worden, omdat op de MRI-scan nóg twee verdachte plekken in de borst te zien waren. Ze dachten aan mogelijk nog (andere?) tumoren…. Die had ik écht echt echt niet aan zien komen. Ik heb zo gehuild. “Slecht bericht op slecht bericht”, zoals de radioloog het uitlegde.

Ze hebben heel uitgebreid gekeken met twee radiologen en zijn uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat er inderdaad nog twee “satelliettumoren” in de borst zitten, maar dat die wel in verbinding staan met de grotere afwijking. Dit verandert de zaken wel nogal, want hiermee is de tumor in totaal niet zo’n 3.2 of 3.8 cm zoals eerst gemeten, maar 6 cm :(….

Lees verder Slecht bericht op slecht bericht

Sterk

Hoe vaak ik de afgelopen weken wel niet te horen heb gekregen dat ik een sterke vrouw ben, of dat mensen het zo knap vinden hoe we als gezinnetje met alles omgaan en hoe strijdlustig we weer zijn… Mensen bedoelen het hartstikke goed, maar: we kunnen toch ook niet best bij de pakken neer gaan zitten? In een hoekje zielig zitten doen om alle rotdingen die ons zijn overkomen? Met onze tweeling hoorden we ook vaak: “zo knap hoe jullie alles doen, ik zou het niet kunnen hoor!” Tja… we hebben ook niet echt een andere keus haha! Je kan niet één jongetje wel een schone luier geven en de andere niet. Het was en is echt niet altijd gemakkelijk en ik heb vooral in het begin vaak verzucht hoe relaxt het was geweest om Sam en Luca ná elkaar te hebben gekregen in plaats van tegelijk. Nu zien we het als een cadeautje dat we totaal onverwacht niet één, maar twee kindjes hebben gekregen. Het is zo bijzonder om hun interactie met elkaar te zien en te zien hoe hun band steeds sterker wordt! Wat een voorrecht!

Lees verder Sterk

50/50

Een week geleden, vrijdagochtend 26 mei 2017.

Stefan en ik zitten in de auto. We zwijgen, gespannen. Het is warm; de airco blijkt het niet te doen dus ik zet de blower op maximaal en zo koud mogelijk. M’n haren gaan er van wapperen. Ik vraag Steef of hij zijn raam dicht wil doen want het maakt een hels kabaal met 130 op de snelweg. Mopperend doet hij dat.

Lees verder 50/50