Geniet NOOIT met mate

nouriman

Deze uitspraak heb ik gekopieerd van een mede-instagrammer, ook een jonge meid met borstkanker. Het is echt waar. Geniet nóóit met mate, want het leven kan maar zo van het ene op het andere moment heel anders zijn. Of zelfs afgelopen.

Met een enorme Ajaxied als vriend zie ik helaas vele Ajax-wedstrijden voorbij komen. Afgelopen zaterdag was hij even aan het zappen en hé, Ajax speelde een oefenwedstrijd. Dat wist hij niet eens, toevallig! Er werd niet meer verder gezapt, ook al was de wedstrijd al even bezig. Plots -hij kijkt letterlijk nog maar een paar minuten – ligt er een speler op de grond. “Nouri?” zegt m’n vriend en ik zag vooral spelers van de tegenpartij erg geschrokken kijken, dus dacht nog dat het om een speler van hen ging. Even later blijkt het wel om Nouri te gaan. Spelers kijken ernstig, het duurt allemaal wel lang. “Heeft hij z’n tong ingeslikt ofzo?”, vraagt Stefan zich af, “of een zonnesteek?” Ik word helaas ook niet veel wijzer uit de beelden. Ik zeg nog, 50% grappend en 50% serieus, “Ze zijn hem in ieder geval niet aan het reanimeren, dus dat is goed”.

Sam en Loekie waren die dag enorm vervelend. Uit een soort wanhoop had ik ze tegelijkertijd met de zandbak én met de watertafel laten spelen. Gevolg: kletsnatte dreumesen onder het zand. Ze moeten echt in bad. Dus: we verlaten de tv en gaan met Sam en Luca naar boven.

Het zit me toch niet helemaal lekker, dus als ik tien minuten later iets van beneden haal kijk ik toch nog even naar de voetbalwedstrijd en wat zie ik??? Ze zijn Nouri aan het reanimeren!!! Geschokte gezichten van zijn medespelers, van de nieuwe trainer, van iedereen… Ik roep snel Steef dat hij toch maar weer moet komen omdat zijn oogappel, die hij al meerdere jaren volgt, op de grond ligt en vecht voor zijn leven. Ik bekommer me wel om onze eigen kleine mannen.

Hij wordt afgevoerd met de trauma-heli. Er was sprake van hartritmestoornissen, ze hebben hem moeten reanimeren, maar zijn hart klopt nu weer zelf. Hij wordt in coma gehouden, zal naar de intensive care gaan, zal wel gekoeld worden. Dat is goed! Zeg ik tegen Steef. Ze waren niet gelijk aan het reanimeren, dus hij zal wel niet gelijk een circulatiestilstand hebben gehad! Dus ze hebben hem waarschijnlijk direct kunnen reanimeren toen dat wel het geval was; dat is gunstig!

Dan het hartverscheurende bericht gisteren: Appie Nouri heeft ernstige en blijvende hersenschade. Kans op herstel is nihil. Ik ken hele Appie niet, maar ben er kapot van. Twintig jaar, net nog vlekkeloos door de medische keuring gekomen, in de bloei van zijn leven, een veelbelovend talent…. Zomaar ineens is alles anders, afgelopen, hersendood? Of zwaar meervoudig gehandicapt voor de rest van zijn leven?

“Het leven is één grote grap”, zegt Stefan cynisch, “Het slaat echt hélemaal nergens op”. Het is echt zo. Je denkt dat je alles op de rit hebt, zielsgelukkig, en dan ineens voel je een knobbeltje in je borst en ben je borstkankerpatiënt. Ik heb het zo slecht nog niet getroffen als ik naar Nouri kijk….

Tegelijkertijd moet ik óók weer denken aan bijna 17 maanden geleden, toen mijn eigen kleine “Nouri” ter wereld kwam. Oók zijn hartje deed totaal onverwacht helemaal niets en hij werd 25 minuten gereanimeerd. De artsen wilden stoppen, maar net op het moment dat mijn vriend erbij kwam, ging z’n hartje weer kloppen. Het zag er heel, heel ernstig uit daarna. Hij zou een niet menswaardig leven tegemoet gaan, zeer waarschijnlijk heel ernstig meervoudig gehandicapt zijn, een kasplantje. Het was de vraag of we dat wel moesten willen. Maar hij kreeg meerdere keren het voordeel van de twijfel.

Ik herinner me de momenten dat ik naast zijn couveuse zat met één hand op zijn hoofd en één hand op z’n buikje. Mijn kleine mannetje zo zacht en gaaf, zo perfect, zo vlekkeloos. Allemaal slangen en snoeren aan zijn kleine lichaampje. De gebeurtenissen rijmden niet met m’n gevoel. Mijn medische kennis die me eerder dwarsboomde om vertrouwen in mijn kleine ventje te hebben dan dat het me hielp. Als ik mijn mijn vingers zijn handje vastpakte pakte hij niet mijn vinger vast zoals Sam dat deed. Zijn mond zocht niet een speen of vinger die er dichtbij kwam… Hij was slap en bleek. Het was niet goed. Maar hij was zo perfect en “af”.

Hoe moeten Nouri’s ouders zich voelen als zij naast het bed van hun kleine grote man zitten. Zou hij enige reactie op hun stem vertonen? Zou hij zelf ademhalen? Zouden ze nog hoop hebben dat hij er weer bovenop komt?

Ik ken hem totaal niet, maar het doet me veel. Het leven is zo grillig en onvoorspelbaar. Het kan maar zo ineens, zonder waarschuwing anders zijn. Afgelopen zijn. Je kan in de auto zitten en aangereden worden door iemand die een appje op z’n telefoon bekijkt en overlijden. Of erger nog, je kan aangereden worden en het zelf overleven, terwijl je kind overlijdt (Deze reclame van Interpolis).  Ik denk dat dat het ergste is wat je kan overkomen, dat je kind iets overkomt…

Er is niks tegen te doen, dit soort dingen gebeuren.. Bang binnen blijven zitten, overbeschermend zijn, is ook niet de oplossing.

Geniet nóóit met mate. Leef nooit met mate. Als ik de verhalen van mijn vriend over Nouri moet geloven, deed hij dat ook niet. Gelukkig maar.

Tot slot wil ik nog toevoegen dat wonderen wél bestaan. Kijk maar naar onze kleine Loekie. Hij lóópt!!!! Hij doet alles wat hij moet doen! Zijn EEG toont geen epilepsie meer. Hij is normaal, hij is perfect. Net als Sam! Dus: nooit de hoop in wonderen verliezen.

Liefs, Jeanet

ps: sinds 2.5 dag ben ik er weer helemaal hoor! Ik had deze keer echt 5 dagen nodig om te recoupereren van de kuur, ben een kilo afgevallen (tot ergernis van mijn eigen diëtist Stefan ;)) door misselijkheid en vermoeidheid, maar ik ben er weer! Nu nog een week tot de volgende kuur. Sam z’n koorts was de volgende dag snel verdwenen en in de plaats daarvan kwamen kleine bultjes over z’n hele lichaam…. de 6e ziekte! Luca heeft ze ook, maar veel minder. Maar met de mannen gaat het godzijdank sinds ongeveer 3 dagen ook weer beter! Nu nog even genieten van de laatste paar dagen van Stefan z’n zomervakantie :). Tot de volgende keer ;).

 

Advertenties

3 thoughts on “Geniet NOOIT met mate”

  1. Meiske wat kun jij je gevoelens goed omschrijven en wat komen ze dicht bij die van mij ! inderdaad verschrikkelijk triest voor die prachtige voetballer en z’n familie … Ook die moeten hopen op een wonder ! Deden wij ook bij de geboorte van Sam en Luca ! Ook met jou leek het toen heel slecht te gaan ! Maar het is allemaal goed gekomen . Een wonder . Ook met jou gaat het goed komen , daar hopen we op en duimen we voor en weet je , ik heb er alle vertrouwen in !
    Hou van jullie viertjes !
    Piet

    Like

    1. Hoi jeanet! Je leeft maar 1 keer, je krijgt nooit spijt van dingen die je doet maar wel van dingen die je niet doet! Mijn levensmotto’! Dus jouw boodschap: geniet nooit met mate, ik kan er alleen maar mee eens zijn! Maar snap ook dat het wel erg makkelijk gezegd is als je je zo beroerd voelt! Hoezo genieten? Sterkte jeanet. Beveel de dieptepunten en koester de hoogtepunten. We leven erg met jullie mee💋

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s