Nog een lymfeklier

Hoi allemaal!

Ten eerste iedereen ontzettend bedankt voor alle lieve berichtjes die ik heb mogen ontvangen via de post, whatsapp, sms, facebook, instagram, m’n site, telefonisch of persoonlijk. Het is echt hartverwarmend, dankjulliewel, doet ons heel erg goed. Als ik een keer niet heb geantwoord, of laat van me laat horen, trek het je niet persoonlijk aan … Ik doe mijn best om alles zsm en persoonlijk te beantwoorden maar soms lukt dat niet. Doordat ik even moe ben ofzo, of (meestal) door een aandachttrekkende tweeling en ziekenhuisbezoeken.

Precies een week geleden nu, vorige week donderdag, heb ik mijn eerste chemokuur gehad. De eerste van een reeks van 4 AC-kuren. Wat was ik zenuwachtig vantevoren! De kuur op zich viel heel erg mee (2 infuuszakjes die in moeten lopen); ik denk dat het meer het “psychische” gedeelte was wat me zwaar viel. Je weet dat die geneesmiddelen je heel erg ziek (kunnen) gaan maken. Je weet dat de kans heel groot is dat je haar ervan uit gaat vallen. Ook voelt het dan wel heel erg echt als je de vloeistof (knalrode, in mijn geval) letterlijk van de infuuszak je aderen in ziet druppelen. Maar tegelijkertijd voelt het ook goed. Het gevecht is nu echt begonnen!

Zoals ik eerder al vertelde krijg ik ook hoofdhuidkoeling, om haaruitval zo veel mogelijk proberen te beperken. Vantevoren wilde ik er eigenlijk nog van af zien. Pfff, wat maakte ik het mezelf moeilijk! Waarom zou ik mezelf nog meer vervelende behandelingen laten ondergaan, die alleen nog maar meer onzekerheid op gaan leveren (valt mijn haar nu uit of niet? hoeveel haaruitval is acceptabel?)? Maar op aanraden van Stefan en mijn oncoloog heb ik besloten om het gewoon maar te proberen en als ik het te vervelend vond zou ik stoppen.

Hoofdhuidkoeling houdt in dat je een half uur vantevoren (of zoiets; ik weet het niet exact meer, “chemobrein” ;)) een soort ruimtevaartmuts/eierschaal op krijgt die je haar en hoofdhuid doet bevriezen. Je haar wordt helemaal kletsnat gemaakt, want dat bevriest beter. Na het inlopen van de chemo moet je nog een tijd nakoelen (een uur in mijn herinnering). De totale duur van je chemokuur wordt dus met 1.5 uur verlengd. Oh, die eerste tien minuten waren echt niet leuk. Stel je een soort “brainfreeze” voor, na het te snel opdrinken van een milkshake, maar dan rondom je hele hoofd! Maar na tien minuten wende het en na een kwartiertje had ik er geen last meer van. Ik heb het dus volgehouden; nu maar zien wat het resultaat zal zijn.

’s Avonds na de kuur merkte ik eerst niet zo heel veel; waar ik nog wel het meeste last van had was dat ik niet kon slapen ’s nachts. Een bijwerking van de dexamethason die in m’n infuus zat. De volgende dagen voelde ik me vooral erg moe en op de achtergrond wat beroerd. Met de medicatie die ik had gekregen was dit wel aardig onder controle te krijgen. Die moeheid was volgens mij ook grotendeels psychische vermoeidheid, na alles wat we de afgelopen weken te verwerken hebben gekregen.

Afgelopen maandag konden we al terecht in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis in Amsterdam voor mijn Second Opinion. De afspraak was om 9.30u, dus voor 7 uur waren Steef en ik al onderweg. In de auto van m’n vader (een andere dan m’n eigen, want: Diesel ;)), voor het eerst in m’n leven naar Amsterdam rijden, zonder Tomtom (maar met Stefan :)), in de ochtendspits. En het is gelukt hoor, haha! Om 9.15u meldden wij ons mooi op tijd op de polikliniek. We zouden eerst een gesprek met een chirurg hebben, hierna opnieuw een echo, waarna alle disciplines (radiologen, chirurgen, oncologen, enz) tussen de midden een groot multidisciplinair overleg hadden waarbij ze ook alle beelden (o.a. mijn PET- en MRI-scans) zouden bekijken. Vervolgens zou ik om 13.30u de uitkomst hiervan horen van de chirurg.

Het eerste gesprek was prettig, maar leverde niet veel nieuwe inzichten op. Maar dat was goed; ze waren het waarschijnlijk eens met het behandeladvies van het UMCG. Toen kwam de echo. Ik grapte nog tegen Stefan dat ik blij was dat hij erbij was, omdat ik bij mijn vorige twee echo’s steeds alleen was en steeds ontzettend slecht nieuws had gekregen.

Ik keek weer mee, lichtelijk gespannen dat de radioloog weer iets nieuws zou vinden. Ik zag haar over een gebiedje hogerop, vlakbij m’n sleutelbeen gaan, zag een klein zwart bolletje. “Een lymfeklier?”, vroeg ik. Ze knikte. “Maar kan die niet gewoon reactief zijn; ze hebben immers sneetjes in m’n borst en oksel gemaakt?”. “Ja, dat kan”, zei de radiologe, “maar daarom moeten we er wel in prikken”. Nou, prima, dacht ik. Die klier was vast reactief; mijn afweersysteem was vast een beetje aan het werk gezet na alles wat er in de borst gebeurd was. Sneetjes, radioactief jodiumzaadje en een clipje geïmplanteerd. Heel logisch toch? Nee, ik kon (wederom) niet geloven dat dit ook een uitzaaiing zou zijn.

Groot was dan ook (weer, helaas) de klap toen de chirurg ons vertelde dat de gevonden lymfeklier onder mijn sleutelbeen ook borstkankercellen bevatte. Een nieuwe uitzaaiing dus. Dat verschrikkelijke borstkankermonster :(!!!! De chirurg legde uit dat ze de scans samen heel uitgebreid hadden bekeken en dat deze klier nauwelijks tot eigenlijk niet te zien was. Verder hadden ze ook nog steeds echt geen aanwijzingen dat er andere lymfeklieren aangedaan bleken te zijn. Waarschijnlijk was het dus een directe uitzaaiing, net zoals die poortwachtersklier van mij. Maar in de (volgens haar wat verouderde stadiëring) was dit nu wel een stadium 3 borstkanker :(.

Nog steeds had ik hele goede overlevingskansen werd me door haar en de professor oncologie die we later spraken verzekerd. Deze klier zat er gewoon ook al, maar had zich net als die verrekte satelliettumoren rondom mijn tumor weten te verstoppen op de beeldvorming. Laten we hopen dat nu gewoon alle shit boven tafel is. Ik ga hier gewoon helemaal van beter worden!!!

Ik laat het nu eerst hier even bij, schrijf snel weer even wat. Het gaat nu, 7 dagen na m’n eerste chemokuur weer stukken beter. Minder moe en niet meer echt misselijk sinds twee dagen. Heel fijn!

Tot snel!

Liefs, Jeanet19403590_10158881775405258_1995224267_o

Advertenties

One thought on “Nog een lymfeklier”

  1. Jemig. Nu moet het afgelopen zijn! Vanaf nu alleen nog bergopwaarts en goed nieuws. Ik denk aan je en ik vind dat je het super goed doet. Liefs

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s