“Ze voelen het vast ook aan”…

Sam en Luca zitten in een moeilijke periode. Veel huilen (héél veel), driftbuien, elkaar slaan en bijten, niet willen slapen wanneer het tijd om te slapen is, constant aan je hangen… Super vermoeiend en frustrerend, voor hun, maar ook voor ons :(.

Omdat ik vanmorgen een afspraak in het ziekenhuis zou hebben had ik geregeld dat de jongens naar de crèche konden (het k.d.v., maar wij noemen dit altijd de crèche ;)) . Achteraf bleek niet ík, maar mijn toekomstige radioactieve jodiumzaadje om 8.30 een afspraak te hebben om opgehaald te worden vanaf de nucleaire geneeskunde door de radiologie. Hoewel mij vorige week gezegd was “Ja, mevrouw, u moet er toch wel rekening mee houden dat u de hele ochtend in het ziekenhuis bent”, bleek dat ik de ochtend lekker thuis mocht blijven en mij pas om 14.00 hoef te melden vanmiddag. Dan wordt het jodiumzaadje in de tumor in m’n borst geplaatst en ook wordt er een clipje geplaatst in de aangedane lymfeklier. Hier zal dan later ook nog jodiumzaadje in komen, maar ik geloof dat ze deze “bronnen” nog niet in Groningen hadden. Ik ben namelijk één van de eerste (volgens mij ben ik gewoon de eerste) patiënten die kandidaat voor de MARI-procedure is (zal ik later nog wat over vertellen, dit is het idee)

Afijn, ochtend oppas geregeld (vanmiddag past een vriendin van mij even op), maar achteraf dus niet nodig. Toch heb ik de jongens net maar wel naar het k.d.v. gebracht.  Even rust hier in huis, even tijd om het huis schoon te maken, stapels vuile en schone was weg te werken, even tijd om m’n gedachten op een rijtje te zetten (wat ik nu dus aan het doen ben :)).

Ik verontschuldigde me tegen de groepsleidster dat de mannen vandaag “Nogal chagrijnig waren” en waarschuwde haar dat Luca twee bijtplekken van Sam had. Ze lachte: “Ach, er zijn er meer chagrijnig vandaag hoor!”. Terwijl ik Luca’s jasje uittrok liet hij zich zó voorover vallen, boem, met z’n hoofd op de grond. Een rode bult midden op z’n voorhoofd en opnieuw een huilpartij door merg en been was het resultaat. Dramatisch wierp hij zich in m’n schoot, alsof hij het liefst in me wilde kruipen. Nu moet ik wel zeggen dat Luca al een aantal weken lang hartverscheurend huilt als ik hem achterlaat op de crèche; het schijnt een fase te zijn en zodra ik de hoek om ben is het weer goed. Leuk is het niet :(. Maar nu voelde ik ook de wanhoop even toeslaan. Deed ik er nu wel goed aan om mijn kleine mannetjes weer te “dumpen” op de crèche??

“Ach, ze voelen vast ook wel aan dat er iets aan de hand is”, zei de leidster. Totaal niet beschuldigend, maar toch raakt het me. Terwijl ik de deur uit loop, de hoek om ga, op de achtergrond een krijsende Luca, voel ik de tranen in m’n ogen prikken. Ik bel Steef, het lucht op om het aan hem kwijt te kunnen.

Ik geloof inderdaad dat mijn mannetjes aanvoelen dat er “iets aan de hand is” :(. Niet voor niks was Sam de helse dagen tussen het onderzoek en de definitieve diagnose ’s nachts urenlang he-le-maal overstuur om erna alleen te slapen dicht tegen mij aan in bed (wat hij normaal gesproken echt nooit doet). Maar zou deze moeilijke periode dan alleen door mij komen, door de energie die ik, die wij uitstralen? Dat geloof ik ook niet… Toch zal ik het antwoord niet weten…

Mijn ervaring met mijn jongens is dat moeilijke en makkelijkere periodes elkaar steeds afwisselen. Volgens de “Oei, ik groei”-app (jaja ;)) zitten ze nu ook weer in een sprongetje. Het zou dus ook zomaar kunnen zijn dat ook als al het slechte nieuws niet op ons pad was gekomen, de mannen net zo onhandelbaar zouden zijn geweest.

Ik geloof er in dat je als mama (en papa) af en toe even moet opladen. Normaal gesproken deed ik dat ook op mijn werk. Even helemaal iets anders, andere contacten, even geen gehuil en poepluiers :). Dat maakt mij een leukere mama als ik Sam en Luca weer zie.

Ja, al met al denk ik wel dat ik de juiste keus heb gemaakt om de jongens even naar de crèche te brengen.

Zo, nu tijd voor ontspanning… Wat zal ik eerst doen: mijn haren wassen, de vaatwasser uitpakken, de was opvouwen of de vloer dweilen ?? :).

Liefs, Jeanet

Advertenties

One thought on ““Ze voelen het vast ook aan”…”

  1. Wat een heftitige rollercoaster tot nu toe.
    Super knap van je om alles op deze manier te delen!
    Ik wens je alle sterkte en geluk toe!!Het gaat je lukken !!
    Groetjes Helga

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s