Sterk

Hoe vaak ik de afgelopen weken wel niet te horen heb gekregen dat ik een sterke vrouw ben, of dat mensen het zo knap vinden hoe we als gezinnetje met alles omgaan en hoe strijdlustig we weer zijn… Mensen bedoelen het hartstikke goed, maar: we kunnen toch ook niet best bij de pakken neer gaan zitten? In een hoekje zielig zitten doen om alle rotdingen die ons zijn overkomen? Met onze tweeling hoorden we ook vaak: “zo knap hoe jullie alles doen, ik zou het niet kunnen hoor!” Tja… we hebben ook niet echt een andere keus haha! Je kan niet één jongetje wel een schone luier geven en de andere niet. Het was en is echt niet altijd gemakkelijk en ik heb vooral in het begin vaak verzucht hoe relaxt het was geweest om Sam en Luca ná elkaar te hebben gekregen in plaats van tegelijk. Nu zien we het als een cadeautje dat we totaal onverwacht niet één, maar twee kindjes hebben gekregen. Het is zo bijzonder om hun interactie met elkaar te zien en te zien hoe hun band steeds sterker wordt! Wat een voorrecht!

Na het hele moeilijke jaar rondom en vooral na de geboorte van onze jongens (http://www.earlybirdsfotografie.nl/luca-en-sam/) dachten we nu dan ook écht zielsgelukkig te zijn. Sterker nog: we hadden een paar weken geleden nog tegen elkaar gezegd dat we zó gelukkig waren. Ik heb alles wat m’n hartje begeert: twee prachtige, gezónde zoontjes, een relatie met de liefde van m’n leven, een heel mooi koophuis, en ook nog eens net aangenomen voor de huisartsenopleiding, in Groningen! Helaas leek dit allemaal te perfect en was dat het moment waarop ik totaal onverwacht borstkanker bleek te hebben.

Tuurlijk, we zijn ontzéttend strijdlustig! (Juist) Wij weten als geen ander dat het leven niet vanzelfsprekend is. En we dachten te weten wat écht belangrijk is in het leven, en nu worden we daar nogmaals op gewezen. Ik ga hier gewoon beter van worden, ook dit gaan we overwinnen, punt!!

Toch is het niet allemaal zo simpel als we het soms doen lijken. Het is moeilijk en voelt fucking oneerlijk. Waarom wij? (Maar ik kan het dan ook omdraaien, waarom iemand anders ?) Waarom nu?

Als ik met mijn twee kleine jongetjes me met de tweelingkinderwagen naar binnen manoeuvreer op de oncologiepolikliniek en (sorry, maar het lijkt echt steeds zo) al die oude mensen zie zitten dan denk ik “wat doe ik hier?? Ik hoor hier niet!!”. Kanker is gewoon niet iets waar je op je dertigste mee geconfronteerd hoort te worden. Maargoed, mijn rationele “ik” zegt nu gelijk dat er ook genoeg mensen zijn die nog veel eerder met deze rotziekte te maken krijgen. Er zijn ook kindjes die kanker krijgen, kindjes die eraan dood gaan…. Dat hoort ook niet, maar het gebéurt wel!

We moeten er maar mee dealen. Maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Het gaat wisselend. We zijn vooral strijdbaar en kunnen niet wachten om te starten met de behandeling. Maar af en toe ben ik ook heel verdrietig. Verdrietig, en onzeker. Zal ik er wel van genezen (ja!!!)? Zal ik mijn mannetjes op mogen zien groeien? Zal ik later oud en rimpelig met Stefan in een bejaardentehuis eindigen? Zal ik over een jaar wél kunnen starten met de huisartsenopleiding of zal ik misschien wel nooit huisarts worden :(? En ik mis mijn werk op de SEH, de contacten met collega’s en patiënten, het klinisch redeneren… En zal ik niet vreselijk lelijk zijn zonder haren :(? Waarom vind ik uiterlijk zo belangrijk, terwijl het belangrijkste gewoon is dat ik blijf leven? Zullen we ooit nog een kindje krijgen? Waarom denk ik aan nog een kindje terwijl het het allerbelangrijkste is dat ik de twee zoontjes die ik héb op zie groeien? Zal ik ooit het wonder van borstvoeding nog eens meemaken (grote kans van niet, hoe dan ook)?

Het verdriet om keuzes die eigenlijk geen keuzes zijn….

Ik zag deze week op de Instagram van de moeder van Youp, een baby met helaas een neuroblastoom (voor de instagrammers: @daggie78), de quote: “Life HAPPENS, you Just need to choose how to deal with the curveballs”. Zo is het precies!!

Wij gaan ervoor, we gaan hier doorheen komen!!! Vol strijdlust, maar met ook ruimte voor verdriet, want het is allemaal niet niks.

Liefs, Jeanet

Advertenties

One thought on “Sterk”

  1. Lieve Jeanet,
    BAM die komt binnen. Van ali kreeg ik een screenshot toegestuurd en nu lees is dit. Terwijl ik mijn kleine meid aan het voeden ben. Pfoe…sorry ik heb geen woorden voor je. Hou je taai (maar zoals je later ook beschrijft, een andere keuze heb je niet)
    Sterkte! Liefs Renske ( zuid-afrika renske 😉 )

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s