Een drukke week…

 

 

Afgelopen week was een drukke. Niet met onze normale drukte (werk, creche, sporten, afspraken en onze kindertjes). Nee, een week van ziekenhuis in en uit, en veel regeldingen.

Ik had onder andere een afspraak met de internist-oncoloog (“de chemo-dokter”). De bedoeling is dat ik het komende half jaar (24 weken) start met chemotherapie. Eerst 3 maanden lang 4 AC-kuren (om de 3 weken krijg ik dan in dagopname een infuus met een combinatie van de middelen adriamycine en cyclofosfamide), gevolgd door 12 weken lang iedere week een infuus met Taxol. Alle mogelijke bijwerkingen nam ze nog eens met me door. De belangrijkste: haaruitval, misselijkheid, mogelijke onvruchtbaarheid of verminderde vruchtbaarheid na de chemo, verminderde hartfunctie op de lange termijn, zenuwschade en -pijn…. Niet mis allemaal. Gelukkig mag ik proberen met behulp van een “Cold-cap” proberen om de haaruitval zoveel mogelijk te voorkomen. Een deel van de patiënten die chemokuren krijgt kan hiermee nog een OK bos haar overhouden en hoeft zich niet kaal te scheren. Ik kan het proberen toch? Liever een dunne bos haar dan helemaal geen haar! Hoewel…. kale plekken lijken me ook geen pretje. Maar ik kan er altijd later besluiten mee te stoppen, mocht het niet voldoende werken.

Ook had ik nog een afspraak met de oncologieverpleegkundige, en met de oncologisch chirurg. De meesten van jullie wisten al dat de uitslag van de PET-scan godzijdank gelukkig goed was. Of nouja goed, voor mij goed: de tumor in de borst was lichtte natuurlijk op als een kerstboom en ook was die ene uitzaaiing in de lymfeklier te zien. Maar er waren geen aanwijzingen voor nog meer uitzaaiingen. Het lijkt daarom beperkt tot die ene lymfeklier en dat is heel erg goed nieuws! Oh, ik was zo ontzettend bang (doodsbang) voor uitzaaiingen. Wat waren we blij dat de chirurg net voor het weekend nog de moeite had genomen om ons de goede uitslag alvast te vertellen. Echt een enorme opluchting…. We gaan voor genezing!! En doordat het erop lijkt dat er maar één okselklier is aangedaan kom ik in aanmerking voor een nieuwe procedure (de MARI-procedure, waarover later meer), waarbij niet álle lymfeklieren in mijn oksel verwijderd hoeven te worden.

Mijn definitieve behandelplan zal worden: een half jaar chemotherapie, intussen analyse bij de klinische geneticus om erachter te komen of ik belast ben met een genmutatie waardoor ik een verhoogde kans heb om borstkanker te krijgen (zoals een BRCA). Gezien mijn jonge leeftijd zit die kans er wel in, maar het kan ook “gewoon” dikke pech zijn… Na de chemotherapie volgt een operatie; wat voor operatie precies – borstsparend en borstamputatie – die keuze moet ik het komende half jaar ook gaan maken. Als ik inderdaad een genmutatie blijk te hebben dan zal mijn keuze zeer waarschijnlijk zijn: borst eraf en de andere borst (later) ook. Maar in het andere geval weet ik het nog niet zo goed en zal ik me de komende tijd goed laten voorlichten door de artsen. Ik heb ook besloten dat ik graag een second opinion wil in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis. Ik vind dat ik het verplicht ben aan Steef en aan mijn jongetjes om zo veel mogelijk meningen in te winnen over de beste behandeling voor mij en het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis heeft natuurlijk ontzettend veel ervaring met borstkankerpatiënten. De second opinion zal ook de komende tijd plaatsvinden.

Na de operatie – wat voor één dan ook – zal ik sowieso nog bestraling krijgen. Dit is vanwege de grootte van de tumor (3.8 cm op de PET-scan), de uitzaaiing in de lymfeklier en mijn jonge leeftijd. Na de bestraling volgt 5 jaar anti-hormonale therapie. Mijn borstkanker is hormoongevoelig: 100% oestrogeengevoelig en 30% progesterongevoelig. Dat betekent dat door anti-hormonale medicijnen de groei van mogelijk achtergebleven tumorcellen ergens in m’n lichaam belemmerd kan worden, zodat de kans dat de borstkanker terug komt zo klein mogelijk is. Dat de tumor hormoongevoelig is is dus goed! Maar ook kut…. ik word namelijk in de overgang gehouden, ruim vijf jaar lang (want gedurende de chemotherapie kom je ook in de overgang). Heel erg prettig als je net 30 bent :(. Mogelijk moet de hormoontherapie zelfs 10 jaar doorgezet worden, omdat ik zo jong ben. Nouja, we zullen zien. Alles om maar te zorgen dat ik genees!!!

Woensdagmiddag ben ik ook samen met Stefan naar een pruikenwinkel geweest hier in Groningen. Dat was ook een hele ervaring, vreselijk! Omdat de kans vrij groot is dat ik de komende tijd mijn lange haren zal verliezen is het slim om nu alvast een haarwerk te reserveren. Ik weet in ieder geval zeker dat ik mijn haarwerk niet bij deze niet nader te noemen zaak zal bestellen… Stel je een kitscherige inrichting voor, een niet al te medelevende, strenge verkoopster en pruiken met nephaar die in de jaren tachtig ook niet zouden misstaan… Daar over heen alle wanden vol met grote spiegels, zodat je jezelf van alle kanten kan bewonderen. Niet mijn kopje thee. De zoektocht naar nieuwe haren gaat verder ;)…

Donderdag werd er ’s ochtends voor 8 uur herhaaldelijk aangebeld. Wat bleek: mijn schoonouders hadden geregeld dat er een hele grote slagroomtaart bezorgd werd voor ons. Met grote letters stond er “Veel stekte en succes!” op (en ja, veel stekte ipv sterkte hihi). Super super lief en vooral ook lekker. Kwam goed van pas omdat later op de dag collegaatjes gezellig langskwamen.

Vrijdag had ik een MRI-scan van m’n borsten, waar ik morgenmiddag telefonisch de uitslag van krijg. In theorie kan het nog dat de tumor toch groter blijkt dan op de echo en PET-scan is gemeten; hij voelt namelijk volgens de artsen aan als 5cm i.p.v. een kleine 4cm. Ook is er een kleine kans dat er toch op meerdere plekjes tumorweefsel blijkt te zitten. In zo’n geval valt een eventuele borstsparende operatie sowieso af.

Vrijdag was er ook nog tijd voor leuke dingen: zo werd onze nieuwe kast bezorgd en hebben Sam en Luca deze, samen met opa natuurlijk, vakkundig in elkaar gezet :)!

Het afgelopen weekend was ook druk, maar met leuke dingen. Alle leuke drukte is afleiding en dat is goed :). Zaterdag zijn we samen met een tante van Stefan heel erg druk geweest met plantjes voor onze tuin. De mannen hadden een mindere dag (lees: huilen, huilen, huilen, niet willen slapen, en elkaar bijten en slaan, moehahaha) helaas. Vandaag vierde Steefs vader, mijn schoonvader dus en de opa van Sam & Luca, zijn verjaardag. We zijn daarom met z’n vieren naar Sneek gereden. De eerste keer dat Sam en Luca bij opa en oma in Sneek over de vloer kwamen. Opa en oma hadden heel erg hun best gedaan om het hele huis “hufterproof” te maken en dat was gelukt! Sam en Luca vonden het erg leuk, en wij ook. Helaas weigerden ze opnieuw te slapen, dus ze waren helemaal kapot bij thuiskomst, maar ze liggen nu dan ook al een flink aantal uur diep in coma in hun bedjes :).

Zo, dat was een langdraderige, onsamenhangende opsomming van de gebeurtenissen van deze week. De volgende keer een iets bondiger verhaal! Tot dan!

Liefs, Jeanet

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s